Nederlands

English

 

Nieuwsberichten

Couleur Café 2013: Verslag 29 juni 2013

Couleur Café

De 24ste editie van Couleur Café is een feit. Met knallers van artiesten en een mix van alle culturen. De regen verdween, de wolken trokken weg, de zon liet zijn stralende glimlach zien: wij waren klaar voor Couleur Café! Door de vele pendelbussen was het openbaar vervoer nemen een must. Nergens lange wachtrijen of honderden mensen op een vierkante meter gepropt. Iedereen zen!

Couleur Café 2013: De tweede dag besproken

Couleur is een festival zonder bandjes. Een keer je er de unieke wereld binnentreed, moet je er blijven tot het eind. Enkel de mensen met een combiticket krijgen de eer met hun stoffen ticket rond te lopen. Want toegegeven, iedereen hoopt stiekem op een bandje om trots mee rond te paraderen.

Als fervente festivalganger was het gek om niet op een groene wei, maar op een stenen ondergrond mijn muzikale voeten hun gang te laten gaan. Couleur wikkelde mij vanaf moment één in een unieke sfeer: ticketstandjes omgetoverd tot grotten, een hemelhoge totem, een gigantische radio als podium, tropische cocktailbars, een enorme boeddha die waakte over het wereldvoedsel paradijs: Couleur had het allemaal.

C’est parti!

Openen deed het festival met Nina Minska op het Move podium.  En moven deed Couleur! De belgische rapster nam het publiek meteen mee met haar franse lyrics. Een hele resem fans deden geduchtig mee op de eerste rij. De achtergrondzangeres vulde Nina Minska met haar zuivere stem aan op alle juiste momenten.

Na hun optreden zorgden Double Dutch voor een verbazing van jewelste. Niet met het maken van muziek, maar met het uithalen van acrobatische toeren in een springtouw. Het leek wel kinderspel, zo vlot ging het. De vierkoppige danscrew zorgden voor de ene ‘waauw’ en ‘amai!’ na de andere. Verveling? Dat staat niet in het woordenboek van dit festival geschreven!

Zwieren met die beentjes

In de Dance Club werden er vanaf 17h30 non-stop workshops gegeven. De goed gevulde tent zwierde ritmisch mee met de verschillende dansstijlen. Ook ik kon niet aan de beats weerstaan! Samen met honderd anderen werden de beentjes enthousiast de lucht in gegooid. Mijn persoonlijke favoriet: Lindy Hop! In één slag word je terug de vroege jaren 30 in gezwierd. Even was ik vergeten dat ik me op een festival bevond. Goed gedaan Couleur!

Times flies when you’re having fun

We vervolgden onze weg naar het Univers podium. ZAZ en haar band brachten met hun Soul/Jazz ritme een echt zomers gevoel teweeg. Iedereen begon in de mood te komen tot de zangeres plots haar tekst vergat. Verbaasd keek ze met haar blauwe ogen het publiek aan. Dit kan echt niet waar zijn! De band bleef echter onverstoord verder spelen en het publiek moedigde haar aan. Na een tweede poging rolden de lyrics vertrouwd van haar stembanden. Er kwamen diverse instrumenten aan bod tijdens het optreden: een banjo, orgel, accordeon en saxofoon passeerden de revue. De muzikanten switchen van instrument alsof het niets voorstelde.

Het zonnetje scheen inmiddels al de hele namiddag. Een blik naar buiten vanuit de tent gaf de sfeer van de hele dag weer: gelukzaligheid! Mensen sprongen en hopsten in het rond. Dit was vakantie!

De maagjes begonnen te grommen dus we besloten om het wereldvoedsel paradijs een bezoekje te brengen. Verborgen in de enorme hangar bevonden zich zo’n 70 eetkraampjes. De hele wereld had zich gevestigd op een kleine 100 meter. Welk land had de eer om onze smaakpapillen te laten prikkelen met hun heerlijke etenswaren? Het was een moeilijke beslissing! Uiteindelijk koos iedereen voor een ander continent. Zo hadden we op een uur tijd de wereld een beetje rondgereisd met enkel en alleen onze monden.

Andy Allo had inmiddels het hoofdpodium veroverd. Opmerkelijk aan dit podium was dat het een immens grote radio was. Buiten de artiesten die er optraden, werden onze zintuigen nog extra geprikkeld. Andy Allo heeft een opmerkelijke uitstraling. Met haar zijdezachte stem en prachtige blik bracht ze heel Couleur in vervoering. Ondersteund door haar band met saxofoons swingde het publiek van links naar rechts. Selah Sue was er niets tegen!

Triftshop Madness

Het begon steeds drukker te worden ter hoogte van de gigantische radiospeler. Meer en meer mensen wouden vooraan staan voor de hoofdact van de avond: Macklemore & Ryan Lewis. Voor ik het goed en wel besefte waren we omringd door wel duizend man. Le moment suprême was aangebroken. Ryan Lewis trad het podium op en het publiek ging wild. Macklemore kwam aangedreven in zijn wit marcelletje en het publiek werd gek! Gillende meisjes én jongens lieten mijn trommelvliezen trillen met de kracht van een tornado. Na het eerste liedje vertelde Macklemore hoezeer hij van de diversiteit van Brussel hield en ‘I really appreciate your style’. Het gillen nam alleen maar toe. Plots viel zijn oog op een jongeman vooraan met, oh jawel, een bondjas aan. Of hij even zijn ‘furr jacket’ kan uitdoen en doorgeven? Zonder aarzelen speelt de jongen zijn jas uit en geeft het door aan Macklemore. “You know what this means?” Yes we do! Thriftshop werd als tweede liedje knallend ingezet. Nog nooit heb ik zo veel man zien wild gaan. Iedereen sprong en zong zich te pletter. Ook bij ‘Same Love’ en ‘Wing$’ werden de kelen opengezet. Macklemore genoot met volle teugen. Kon Brussel bewijzen dat we het beste publiek waren van zijn Europese toer? Oh please, ofcourse we can! The sky was the limit. Iedereen gaf het beste van zichzelf, het publiek was onvermoeibaar. Macklemore toonde zich van zijn gevoelige kant en gaf toe dat hij zelf diep gezeten had, maar altijd heeft geloofd dat hij het kon maken als zanger. Waarbij het publiek dit bevestigde door nogmaals alle kelen op de hoogste toon denkbaar in te zetten. Hij eindigde met ‘Can’t hold us’ en keerde nog eens terug om ‘Thriftshop’ voor een tweede keer uit volle borst te zingen. Letterlijk élke noot werd meegebruld. Het publiek was kapot, mijn oren waren kapot, onze stemmen waren kapot. Dit was een concert om ‘u’ tegen te zeggen! Net toen Macklemore en Ryan Lewis het podium aftraden verlichte het vuurwerk de hemel in alle kleuren. Even uitblazen. Handen werden vastgehouden, lippen raakten elkaar, hoofden werden te rusten gelegd op schouders. Er was een intens gevoel van geluk over Couleur neergedaald.

Het begin van het einde

Matisyahu was een van de artiesten die de dag mocht afsluiten. Het was een moeilijke keuze: Birdy Nam Nam speelde namelijk de pannen van het dak op het Univers podium. Hoewel de meerderheid pompaf was van Macklemore, wist Matisyahu het publiek nog een laatste keer enthousiast te krijgen. Een afwisseling van zang met een goeie gitaarsolo wist menig man te bekoren. De voetjes, hoe moe ook, hadden geen keus dan mee te tikken op het ritme. Op het einde smeet hij zichzelf, letterlijk, het publiek in. Geweldig voor de menigte, iets minder voor hemzelf. Ik dacht even dat hij in stukjes terug het podium ging worden opgedragen. Maar niets was minder waar. Nadat hij eindelijk het wespennest uitgeraakt was gooide hij zichzelf nogmaals het publiek in. Hij omhelsde zijn fans met oprechte liefde. Of zo oogde het tenminste. Het laatste dat in mijn netvlies gebrand staat was dat hij opriep om allemaal het podium op te klauteren. Niemand twijfelde een seconde en het hoofdpodium stond in een mum van tijd propvol. Fans omringden hem als een cocon rond een rups. Een intense happiness omarmde opnieuw het terrein van Tour & Taxis.

Couleur, je hebt er een vaste festivalganger bij!

Laatste update op 1 juli 2013 - 21.16 uur
Geschreven door Sarah Provost

Share