Vans Warped Tour NL: Verslag 10 november 2013

MyFestivalWorldNa jaren veel gehoord te hebben van de Vans Warped Tour, voornamelijk bekend en populair in Amerika, konden we dit jaar de tour zelf ook eens bezoeken. Op verschillende locaties, deze keer ook in Europa, worden er evenementen georganiseerd met steeds een gelijkaardige line-up en een doorgetrokken schema. Vans Warped Tour NL was de editie die het dichtst bij onze woonlocatie lag, we trokken dan ook richting het Klokgebouw in Eindhoven om de ervaring zelf ook eens mee te maken.

Le moment suprême

De line-up klonk alvast veelbelovend: Enter Shikari, Parkway Drive, Billy Talent, Yellowcard, Chiodos, Like Torches en nog vele andere belovende punk/hardcore bands.

Enkele dagen voor het festival van start ging werd aangekondigd dat 'Escape the fate ' hun Europese tour had afgelast. Tijdens het aanschuiven voor de ingang kregen de fans dan weer te horen dat 'Enter Shikari' niet met hun hele band kon optreden. Hier en daar weerklonk een grom.

Kleine donderwolkjes verdwenen echter als sneeuw voor de zon toen de meute het gebouw betrad: het ging immers voor velen een dag worden om nooit meer te vergeten... Bij het binnenkomen, greep iedereen het programmaboekje om te ontdekken wat de line-up was, want traditiegetrouw werd dit pas bekend gemaakt op de dag van het evnement zelf. De line-up was goed opgebouwd met zelden een overlapping. Door de iets kortere speeltijden dan bij echte, persoonlijke, concerten werden bands zo tussen elkaar gepuzzeld dat er praktisch slechts tien minuten tussen elk waardevol optreden zat.

Time to discover!

Alle zintuigen stonden op scherp toen we de zalen gingen ontdekken. De oren werden alvast gespitst in afwachting naar de muziek, neuzen roken diverse lekkernijen en ogen keken gulzig naar alle merchandising .

Allereerst had je de 'Kevin Says stage' waar de iets mindere bekende bands het beste van zichzelf gaven. Verder had je de North en South Monster Stage. Deze hadden alvast hun naam niet gestolen: met de energie die van deze podia kwam was het energieprobleem in België meteen opgelost! De North Stage beschikte bovendien over een skateramp waar vlijtig op geboard en BMX 't werd. In de laatste hal vond je alle merchandising en voedselstandjes terug. Elke favoriete band had zijn standje waar je, met een beetje geluk, hun in levende lijve kon ontmoeten en een handtekening in ontvangst kon nemen.
Kort samengevat: een droomwereld voor elke skate-, punk- en hardcore ziel op aarde.

We Are The Ocean was de eerste band op onze planning. Zij waren een relatief rustige start van een wervelwind aan muzikale beleving.

De zweedse band 'Like Torches' speelde 40 minuten later op de 'Kevin Says Stage'. Deze kersverse band tourde het afgelopen jaar met grote broer Yellowcard mee en creëerde vervolgens een hoop fans op korte tijd. Niet onterecht! Hun album 'Keep your head high' zit vol zwepende melodieën met een goede afwisseling tussen zang en iets stevigere stukken. De band ziet bovendien niet onknap uit, met als gevolg dat de eerste rij vooral gevuld was met vrouwelijke fans.

Even later was het de beurt aan post hardcore band 'Chiodos' die het publiek mee zweepten vanaf de eerste seconde. Zanger Craig Owens riep het publiek op om gezellig dichterbij te komen en hun handen omhoog te houden. Vervolgens ging hij zonder vrees op het publiek staan en zong de longen uit zijn lijf. Het tafereel zorgde voor vele glimlachende gezichten van het omringende publiek. Niet lang erna werd er een gigantische Wall of death gemaakt met enkele dappere gekken in het midden. Als extraatje zong de band een nieuw nummer dat pas in maart 2014 zal verschijnen.

Nadien was er even de tijd om uit te blazen en handtekeningen te verzamelen voor de fans. Ondertussen hingen overal papieren op met de boodschap dat 'Enter Shikari' toch met de volledige bang kwam optreden, vele treurige gezichten kregen terug een glimlach. Alvast petje af voor de degelijke communicatie van de organisatie.

We dorsten onze gedehydrateerde kelen met een fris pintje van, jawel, Jupiler! Absoluut een pluspunt en een must voor een zelfrespecterend festival te Nederland. Fans snuisterden de verschillende standjes af en hoopten om enkele artiesten te spotten. 'We Came As Romans' signeerden aan de Vans stand, terwijl 'Enter Shikari' aan de Monster stand handtekeningen aan het uitdelen was.

Time flies when you're having fun

Gezellig op elkaar gedrukt telden we af tot Billy Talent hun optreden ging inzetten . Ian Micheal D'Sa, incl opvallende kuif, stormde het podium op en knalde meteen de eerste noten van 'Devil in a midnight mass' op zijn basgitaar. Meer had het publiek niet nodig. Vriendschappelijke moshpits werden in gang getrokken, kelen werden opengezet en crowd surfers rolden over het publiek. Naar goede gewoonte bracht Billy Talent een mooie mix tussen hun oude en nieuwere albums. Elk lied werd mee gezongen door de die-hard fans. Tijdens 'Red Flag' ontstond er een spontane circle pit, een nummer dat wellicht elk optreden van de band kan tellen als het ultieme hoogte punt.
Billy Talent: never stop doing this!

Vlak erna speelde 'We came as romans' aan de noorderkant van de Monster Stage. Al bleven er ook reeds fans staan aan het andere hoofdpodium voor Enter Shikari. De Engelse band leek enorm populair op het evenement en kon rekenen op de grootste fanbase aanwezig.

Het optreden van 'Enter Shikari' was, zoals altijd, fenomenaal. Zanger Rou Reynolds veranderde van knuffelbeer op de signeersessie naar een energieke wervelwind tijdens het concert. Zweetdruppels verschenen op de fotografen hun voorhoofden toen ze een poging deden om een foto vast te krijgen van de zanger die het ene moment op het podium stond en de andere keer op de bar verscheen. Tijdens het optreden was er ook plaats voor humor. Waar het publiek zich reeds ging opstellen voor een pogo, besluit de zanger het over een andere boeg te smijten met een rustige reggae bridge. Naar goede gewoonte trok Reynolds de piano op het einde aan flarden en wierp het achterblijvende omhulsel het publiek in. In ieder geval gemakkelijker te vangen dan een plectrum.
Uiteindelijk zou Enter Shikari op hetzelfde podium opgevolgd worden door Yellowcard. Ook hier werd lustig meegedanst. Het publiek gaf zich ook bij dit iets rustigere optreden van de dag, circle pits en crowdsurfers kwamen van alle kanten, amper onmogelijk om een been of arm in het gezicht te vermijden.

Op de 'Kevin Says Stage' speelde ondertussen Wax en Watsky, een beetje de vreemde eenden in de bijt. Beiden zijn rappers met nogal een unieke positionering in het programma van Vans Warped Tour. Wax kon ons niet meteen bekoren, voornamelijk omdat de funk die aan zijn stem werd toegevoegd een beetje te chaotisch was met afbraak aan de zang. Watsky deed het daarentegen beter, de Amerikaan bracht een combinatie van motivational speech en rapmuziek, met zijn bekendere nummers zoals 'Moral Of The Story', 'Strong As An Oak', 'IDGAF' en het oudere 'Fuck An Emcee Name'. Vanop het kleinere podium was hij ook in staat om het publiek iets meer te controleren, hij liet alvast de barrière door de hekken wegvallen en kwam praktisch tussen het publiek 'hangen'. Uiteindelijk sloeg hij er nog in om de gezellige groep de Nederlandse versie van Happy Birthday te zingen voor een Amerikaanse vriend.

Als afsluiter van Vans Warped Tour NL kwam 'Parkway Drive' het laatste restje energie uit je lijf zuigen. De Australische groep kan wellicht nooit teleurstellen. Zoals meestal was er een mooie mix tussen nieuwe nummers van Atlas en oude nummers, voornamelijk van het album Horizons. Vooral Home Is For The Heartless, Idols And Anchors, Boneyards, Carrion en Sleepwalker blijven toppers van formaat. Op hetzelfde moment konden 'The Wonder Years' op de 'Kevin Says Stage' het iets rustigere publiek bekoren.

Moe maar voldaan keerden we uiteindelijk terug naar huis. Vans Warped Tour is een concept dat zeker mag terugkeren naar onze kleinere landen.


Video door  Kevin Heyvaert voor MyFestivalWorld

Bekijk onze foto's van de besproken groepen via Facebook.
Link: http://tinyurl.com/k8asmpj

Laatste update op maandag 11 november 2013 - 19:48 uur
Geschreven door Sarah Provost

Share